Wizerunek osobisty to nie jest wizerunek osoby. Wizerunkiem osobistym nazywać należy zdolność do rozsądnej samooceny; autokrytyki i autooceny. Zaś przede wszystkim do autorefleksji. Obraz samego siebie, jako zbiór sądów opisowych i wartościujących i dotyczących własnej osoby, pełni funkcję nadrzędnego regulatora zachowania człowieka. Obraz „ja” to poczucie własnej wartości. Jest on rzeczywisty wtedy, gdy nie jest niszczony przez „ego”, czyli egoistyczne i narcystyczne potrzeby człowieka. Potocznie narcyzm oznacza zakochanie się w sobie lub podziwianie samego siebie. Innymi słowy – osoba, która jest narcystyczna, uważa się za ważniejszą i lepszą od innych. Za pewną „odmianę” narcyzmu można uznać przekonanie osób duchownych (biskupów i księży), które same siebie uważają iż w Kościele są lepsi od „gorszych” od nich osób świeckich. Ten „szufladkujący” osąd, jeśli odnosi się ogólnie do jednej i drugiej grupy ludzi (duchownych i świeckich)nie jest prawdą, a jedynie życzeniowym wyobrażeniem. To zaś wynika z sakralizacji (czy słusznej?) powołania kapłańskiego. Samo słowo „powołanie” jest bardzo mylące. Potocznie kojarzy się z kapłaństwa; rozumiane jest jako wezwanie skierowane przez Boga do konkretnego człowieka. W znaczeniu ogólnym powołaniem jest posiadanie predyspozycji np. do wykonywania zawodu. Toteż, przekonanie  „Mój wizerunek jest pozytywny…” jest błędne i tylko uzurpacją, gdy jego podstawą jest twierdzenie „… bo jestem księdzem”.

 

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu PREMIUM

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu SUPER

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu STANDARD

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu BASIC

[contact-form-7 404 "Not Found"]