Twórcze projekty

Twórcze projekty

Chrześcijaństwo jest nie tylko wyrażone na sposób duchowy, ale przede wszystkim wymaga mojego bycia tu i teraz na sposób fizyczny. Tak więc cyberprzestrzeń można uznać jedynie za uzupełnienie wspólnoty realnej, jak również za takie należy uznać wszelkie inicjatywy tworzenia parafii online.

Internet, a zwłaszcza jego współczesne oblicze Web 2.0, a więc społeczności tworzonych za pośrednictwem komunikacji sieciowej, stanowi największe wyzwanie parafialnej edukacji medialnej, jak również ogromny potencjał możliwości rozwoju wspólnoty Kościoła lokalnego. To przekonanie znalazło wyraz m.in. w dokumencie Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Kościół a Internet z 2002 r. Zdaniem autorów instrukcji „coraz więcej parafii, diecezji, kongregacji zakonnych i instytucji, programów i wszelkiego rodzaju organizacji związanych z Kościołem obecnie już skutecznie korzysta z Internetu w tych oraz innych celach. Twórcze projekty pod auspicjami kościelnymi istnieją w niektórych miejscach na poziomie narodowym i regionalnym. Stolica Apostolska jest aktywna w tej dziedzinie już od kilku lat i w dalszym ciągu rozszerza i rozwija swą internetową obecność. Zachęcamy związane z Kościołem grupy, które jeszcze nie podjęły kroków do wejścia w cyberprzestrzeń, by zastanowiły się nad możliwością uczynienia tego jak najszybciej. Usilnie zalecamy wymianę pomysłów i informacji co do Internetu pomiędzy tymi, którzy mają już w tej dziedzinie doświadczenie a nowicjuszami” (nr 5).

Ogromnym wyzwaniem pozostaje, jak owo „wchodzenie w cyberprzestrzeń” da się pogodzić z materialnym, fizycznym charakterem komunikacji Kościoła. Podejmowałem ten wątek w jednym z pierwszych artykułów po obronie pracy doktorskie[12]. Warto podkreślić, że natura sakramentów jest oparta na obecności w duszy, ale także w ciele. Stąd trudno uznać m.in. spowiedź on-line. Powstaje swoistego rodzaju napięcie między tym, co realne, a tym, co wirtualne. Chrześcijaństwo jest nie tylko wyrażone na sposób duchowy, ale przede wszystkim wymaga mojego bycia tu i teraz na sposób fizyczny. Tak więc cyberprzestrzeń można uznać jedynie za uzupełnienie wspólnoty realnej, jak również za takie należy uznać wszelkie inicjatywy tworzenia parafii online.

Współczesny rozwój tzw. rzeczywistości rozszerzonej (ang. augmented reality) zdaje się wychodzić naprzeciw tym problemom. Oto mamy do czynienia z formami nakładania się na siebie porządku cyberprzestrzeni i realnego bycia w świecie, pewnego uzupełniania się, np. tradycyjne plakaty informacyjne są wyposażone w tzw. QR. Code. Fotografując je za pomocą smartfonu, mogę zapoznać się z treściami online za pomocą osobistego urządzenia mobilnego. To duży potencjał dla informacji wspólnotowej w parafii, ale także w np. poznaniu jej zabytków architektonicznych, lub też tworzenia gier ewangelizacyjnych, polegających na wykonywaniu pewnych zadań zmierzających do poznawania np. osoby św. Jana Pawła II i jego śladów w Warszawie. Logika nowych mediów może stanowić cenną inspirację nowego doświadczania Ewangelii. Stąd potrzeba większego i kreatywnego otwarcia się na te środki, do czego zachęca nas Kościół. Godzenia obu porządków z konsekwentnym podkreślaniem znaczenia fizycznej obecności w komunikacji społecznej.

Piotr Drzewiecki

*****

12  P. Drzewiecki, Bezcielesność cyberprzestrzeni a sakramentalny wymiar Kościoła, Biuletyn Edukacji Medialnej 1 (2008), 108–115.

Twórcze projekty z wykorzystaniem Internetu

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu PREMIUM

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu SUPER

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu STANDARD

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu BASIC

[contact-form-7 404 "Not Found"]